Welkom thuis, kleine Tommie Tonijn

Och jongens, ik ben verliefd. 13 weken oud, wit, pluizig en amper een kilo zwaar: onze nieuwe huisgenoot Tommie Tonijn. Officieel een verjaardagscadeautje voor onze oudste dochter, maar eigenlijk gewoon een nieuw vriendje voor ons allemaal.

Nadat we eind vorig jaar onze vijftienjarige Harry in moesten laten slapen vanwege artrose en dementie, hadden we nog één kat over: Tibbe. En omdat we eigenlijk altijd twee katten hebben gehad, vonden we dat een beetje stilletjes. We hebben nog even getwijfeld over een volwassen herplaatser, maar omdat we daar hele slechte ervaringen mee hebben én we de verwachting hadden dat Tibbe beter op een kitten zou reageren dan op een volwassen ‘concurrent’, besloten we toch voor een kitten te gaan. En toen bleek dat de vrouw waar wij Tibbe vandaan hebben, opnieuw een nestje had met nog één katertje over, was de keuze snel gemaakt. Vorige week haalden we kleine Tommie op.

En och, wat raak je dan snel vertederd door zo’n hummeltje. De eerste nacht voelde hij zich een beetje alleen. Hij miste zijn nest en liep miauwend door het huis toen wij naar bed gingen. Eindstand: ik sliep op de bank met een tevreden kitten dicht tegen me aan. Uiteindelijk zijn alle baby’s hetzelfde 😉

Tibbe was in eerste instantie niet gecharmeerd van de nieuwe huisgenoot. Hij bleef op veilige afstand en blies als Tommie in de buurt kwam. Maar inmiddels zijn we een week verder en weten beide heren elkaar aardig te vinden. Een beetje tijd en een Feliway-stekker in het stopcontact doen wonderen.

Het is zo gezellig weer, zo’n kleintje in huis.