We verkochten ons huis!

Och jongens, wat een weken zijn het geweest. We kochten een huis en verkochten dat van ons. Ons splitlevelpaleis is vanaf oktober van een ander stel. Een heel gek idee, want na 6,5 jaar voelt dit echt als thuis. Het is de plek waar we met baby S. gingen wonen, waar vandaan we trouwden en waar we de hele coronatijd uitgezeten hebben. Waar we L. voor het eerst thuiskwam na haar geboorte, waar ik nachtenlang heb zitten sussen in het kleinste slaapkamertje en waar de meisjes allebei leerden lopen. En traplopen, want dat leer je ook heel vlug in ons huis.

Ik zat laatst de foto’s te bekijken van hoe wij het kochten en kwam tot de conclusie dat er eigenlijk geen ruimte is geweest die we niet aanpakten. Stap voor stap maakten we het hele huis tot dat van ons. Met de keuken en de badkamer als pronkstukken. Nu is het af. En hebben we het verkocht.

Hoewel het met een beetje pijn in mijn hart is, heeft de verkoop wel een goede reden. De kinderen gaan naar een andere school, omdat we denken dat een ander type beter bij hun behoeften aansluit. Maar die school is aan de andere kant van de stad. In combinatie met onze wens om een grotere tuin te hebben (met ruimte voor een trampoline, een belangrijk verzoek van de kinderen), besloten we dit voorjaar om eens rustig te gaan zoeken naar een huis in de buurt van school. Na een weekje vol bezichtigingen kwamen we op vrijdagmiddag in een huis waarvan we meteen wisten: dit moet hem worden. De trampoline was zelfs al ingegraven. Lang verhaal kort: we deden een bod, schreven een motivatie en een paar uur later werden we gebeld dat het huis voor ons was.

En toen begon er een totale race tegen de klok, want hoewel het op dat moment pas half mei was en we een overdracht op 1 september afgesproken hadden, moesten we heel veel gas geven om ons huis nog voor de zomer te kunnen verkopen om zo niet langer dan een maand met dubbele lasten te zitten.

We hadden gelukkig al wat losse eindjes opgepakt dit voorjaar (eindelijk eens plinten gelegd op de overloop, lampen opgehangen waar al 6 jaar twee draadjes uit het plafond hingen, dat werk), maar toch moest er nog even heel veel gebeuren voor dat het Funda-proof was. Een beetje schilderen, maar vooral veel opruimen en poetsen.

Het lukte (met heel veel dank aan de schoonouders, waar onze halve inboedel opgeslagen mocht worden, en mijn moeder en zusje die de boel in 1 ochtend blinkend schoon maakten), er kwam een fotograaf, een bord in de tuin, nog even een steiger voor het huis om ook het lekke raam in de slaapkamer te vervangen en gelukkig ook al snel een koper. Zo vlug kan het dus blijkbaar gaan.

En nu is het verkocht. We gaan nog één zomer genieten van ons fijne huis en dan dit najaar een frisse start maken aan de andere kant van Zwolle. Met een tuin! En een trampoline!