Eind november stond ik lang voor mijn kast. Hoewel hij sinds de verhuizing keurig opgeruimd is, zit ‘ie bomvol. En toch greep ik voor de zoveelste keer naar dezelfde outfit: een spijkerbroek en een zwarte trui. Ik heb heel veel leuke kleren, maar veel daarvan droeg ik maar 1 of 2 keer per seizoen. Zonde. Daarom besloot ik om eens een half jaar niets erbij te kopen en creatiever te worden met de kleding die ik al heb.
Omdat er eind november nog twee pakketjes naar me onderweg waren, besloot ik dat de no-buy pas inging op 1 december. Ik hou van logische startmomenten en vond het fijn om al in december te beginnen en niet pas in januari. Zo zou ik niet in de verleiding te komen iets nieuws te shoppen voor kerst. De no-buy duurt tot en met mei, precies een half jaar dus. Daarna kan ik hem per maand verlengen, heb ik besloten.
De regels zijn vrij eenvoudig: ik koop niks. Geen kleding, geen onderbroeken, geen sokken en geen schoenen. Niet nieuw (dat deed ik sowieso al weinig) en ook niet tweedehands (dat deed ik vrij regelmatig). Gewoon niks, want ik heb genoeg.
Okee, bijna dan: op 30 november kocht ik nog vlug 2 zwarte panty’s omdat ik niets had zonder ladders (inmiddels zijn ook die alweer gesneuveld, dus ik geef het op met panty’s), maar daarna was het echt uit met de pret. Inmiddels is het 26 januari en so far, so good. Ik heb nog niks gekocht, wél 1 broek op mijn verlanglijstje gezet.
Wat scheelt is dat ik dus al een kast vol met leuke kleren heb, die ik bijna nooit draag. Met een beetje combineren, kan ik dus al zo allerlei ‘nieuwe’ outfits samenstellen. Ik merk nu al dat de no-buy me creatiever maakt: een jasje op een jurkje, een zomers t-shirt met een vest: ik ontdek allemaal leuke combinaties in mijn eigen kast.
Uit zelfbescherming heb ik me ook afgemeld voor de nieuwsbrieven van mijn favoriete kledingmerken. Ik bestelde er niet heel vaak, maar de mails over final sale maken het vlees zwak, dus ik besloot ze maar volledig te vermijden.
Daarnaast sla ik ook de tweedehands winkels en de kledingafdeling van de kringloop over, want dat zijn de plekken waar ik snel een impulsaankoop doe.
Ik hou de was goed bij, zodat ik niet misgrijp. En ik spit regelmatig mijn kast door, om ook de kledingstukken die achterin beland waren weer eens naar voren komt.
En tot slot: ik bedenk me ook vaak dat kleding ook gewoon maar kleding is en dat het -binnen bepaalde kaders- weinig mensen echt boeit wat je aantrekt. Niemand wordt er gelukkiger van dat jij een nieuw shirtje hebt. Een zeer verfrissende benadering.
Wat ik hoop dat het oplevert
Allereerst bespaar ik hiermee natuurlijk geld. Ik gaf maandelijks tussen de 70 en 100 euro uit aan kleding, die kunnen nu de spaarpot in. Daarnaast hoop ik vooral dat het me op langere termijn wat minimalistischer maakt: ik heb helemaal niet zoveel nodig, ook niet tweedehands. En daarnaast, als is het een heel klein druppeltje op een hele grote gloeiende plaat, verklein ik ook mijn voetafdruk er weer mee. Nieuwe kleding, maar ook tweedehands kleding die verzonden wordt, heeft een flinke milieu-impact. Volgens Milieu Centraal bespaar je ongeveer 40 kg CO2 per jaar door 6 kledingstukken minder te kopen. Da’s toch de moeite waard
Ik hoop dat ik me door deze no buy bewuster wordt van wat ik wel en niet koop, en dat ik stop met dingen kopen omdat ze goedkoop zijn, omdat ik niet lekker in mijn vel zit of omdat ik voor één gelegenheid iets nieuws wil kopen. Dat zou de ultieme winst zijn. Tegelijkertijd heb ik niet de illusie dat ik hierna nooit meer kleren ga kopen, want ik blijf het ook gewoon leuk vinden om me leuk aan te kleden en daar hoort ook af en toe iets (tweedehands) nieuws bij. Maar voorlopig vermaak ik me nog prima met de inhoud van mijn kledingkast.