Tot eind mei werkte ik voor een bureau in Utrecht; leuk werk, leuke collega’s en een fijne werkgever. Bovendien hoefde ik maar twee dagen per week naar kantoor. De andere helft van mijn werkweek werkte ik thuis. En toch was ik altijd moe. Zag altijd huizenhoog op tegen de maandag en de donderdag, de dagen waarop ik de treinreis Zwolle-Utrecht moest ondernemen.
Dat de trein en ik geen vrienden waren, wist ik wel. Na twee confrontaties met een treinrukker en, al wankelend op het randje van een burn-out, een paniekaanval op Utrecht Centraal, is het nooit meer helemaal goedgekomen met mijn stresslevels in het openbaar vervoer. Tel daarbij op dat ik van deur tot deur anderhalf uur enkele reis onderweg was, als ik tenminste geen vertraging had of strandde op Amersfoort Centraal, Harderwijk of een andere plek waar ik absoluut niet hoefde te zijn. Drie uur per dag bezig zijn met iets waar je niet blij van wordt, is veel.
Geloof me als ik zeg dat ik echt een voorstander ben van vakanties met de trein en dat ik het belangrijk vind dat mensen vaker de auto laten staan, maar na bijna drie jaar als zakelijke-treinforens was ik er echt helemaal klaar mee.
En toen diende zich een fijne baan aan, op fietsafstand. Een baan die me inhoudelijk trok, met meer creativiteit, minder AI en deadlines. Zonder treinreis. De keuze was, ondanks mijn leuke baan, leuke collega’s en fijne werkgever, snel gemaakt.
Dus sinds drie weken ga ik op de fiets naar mijn werk. Ik breng de kinderen naar school, fiets tien minuutjes door en sta bij de koffieautomaat. Ik heb een leuke dag (al zit ik nog in de inwerkfase, dus ik ben nog niet echt op volle kracht) en aan het einde van de dag klap ik mijn laptop dicht, stop hem in mijn tas en ben een kwartier later thuis. Met energie óver! En op tijd om nog iets te doen met de kinderen, te koken en rustig op te ruimen voor het bedtijd is. Ik sport zelfs weer drie keer in de week. Het is fantastisch. Voor mij was stoppen met forenzen de allerbeste keuze die ik kon maken. Ik had niet door hoeveel het me kostte, tot ik ermee stopte.
Het scheelt me niet alleen veel tijd, maar vooral zoveel energie. Er zijn mensen die zich prima kunnen afsluiten voor anderen, maar ik behoor daar niet toe. Ik hoor alles, zie alles, rúik alles en denk overal over na. Vrij vermoeiend, in een volle intercity. Bovendien was altijd bezig met de vraag of de trein wel reed, en if not, hoe ik dan thuis zou komen als er iets met de kinderen zou zijn. Een obsessie die ik nu volledig naast me neer kan leggen. Heerlijk, om altijd in de buurt te zijn.
Ik ben nu ook ongeveer anderhalf uur enkele reis onderweg als ik naar kantoor moet. Gelukkig maar 4x per maand. Ik vind openbaar vervoer ook nogal overprikkelend, vooral ook omdat ik een heel drukke lijn heb, maar ik stop muziek in mijn oren en lees zowat de hele treinreis, waardoor ik wat in mijn bubbel kan verdwijnen en dat helpt wel. De twintig minuten naar huis fietsen daarna helpen om het laatste restje werkdag van me af te rijden.
Maar ik snap het wel, ik zou ook zeer content zijn als ik op tien minuten fietsen van mijn werk woon. Ik heb het een tijdje gedaan, maar dat was dan weer niet zo’n fijn werk helaas.
Wat fijn voor je dat je zo dichtbij werk hebt gevonden. Ja, tweemaal per week 3 uur onderweg zijn is lang. Ik snap dat je er tegenop keek. Zelf werk ik ook tweemaal op de dienst en tweemaal van thuis uit, maar ik ben maar een halfuurtje onderweg met de auto (eenmaal) en een keer met de fiets (als het niet regent).
Fietsen naar het werk. Ik wil ook nooit meer anders. Zelfs niet als het koud is of regent. Maar nu is het helemaal een feestje.
Och ja, met dit weer is het zo lekker! Zonnetje erbij, lekker fris. Ik had net zelfs even kippenvel, een sensatie die ik de komende dagen waarschijnlijk niet meer mee ga maken.