Over 4 dagen beginnen de veranderingen. Eerst de start van een nieuw schooljaar op een nieuwe school. Een week daarna de sleutel van ons nieuwe huis. Een maand later leveren we de sleutel van ons oude huis in en zijn twee belangrijke factoren in ons gezinsleven ineens helemaal veranderd.
Waar verhuizen voorheen iets was van hup-hup-hup, spullen in een doos, verf tegen de muur, meubels op hun plek, gordijnen ophangen en gaan, is het nu ineens een aardverschuiving. En niet alleen omdat we tegenwoordig met vier personen zijn en dus ook dubbel zoveel spullen hebben. Het voelt ook een beetje roekeloos, ons thuis inleveren voor een huis. Dat wordt ooit ook wel weer een thuis, maar dat is het in het begin nog niet. Dan is het gewoon een verzameling dozen en losse eindjes tussen vier muren. Ingewikkeld.
Mijn coping mechanisme blijkt fanatiek opruimen te zijn. Doos na doos, zak na zak gaat het huis uit. Het meeste gaat naar de kringloop, weggeefpunten of vrienden en familie. Soms zet ik ook iets op de stoep voor ons huis, met een briefje erbij dat het gratis mee te nemen is. Dan gluren we stiekem tussen de gordijnen door en timen we hoe lang het duurt voor het weg is. Gisteren verdween er nog een mevrouw wiebelend uit het zicht met onze enorme monstera in haar fietskrat. Ze keek blij. Wij waren blij dat we er vanaf waren.
Wat ik spannend vind is hoe ik de komende weken overal genoeg aandacht aan ga geven. De kinderen wisselen van school. Dat maakt indruk en vraagt energie, dus ik wil er voor ze zijn. Luisteren naar hun verhalen, emoties opvangen, zorgen dat ze goed eten, genoeg slapen en lekker spelen. Daarnaast hebben we een huis op te knappen en een ander huis leeg te halen. En werk gaat ondertussen ook gewoon door.
Het zal wel goed komen, want dat komt het altijd, maar om te zeggen dat ik me er nu echt op verheug, is een groot woord. Wat helpt, is een stip op de horizon. Mijn stip is Sinterklaas. Dan zal de ergste rotzooi wel opgeruimd zijn, zijn de kindjes hopelijk gesetteld op school (of gewoon afgeleid door het Sinterklaasjournaal) en zitten wij met een glaasje wijn voor de houtkachel. Hoop ik.
En tot die tijd: blijven ademen, op tijd naar bed, en gewoon doorgaan.
Amai ja, er komt veel tegelijk op jullie af. Succes met de verhuis, renovatie en de kindjes hun spannend avontuur op een nieuwe school. Gelukkig kunnen jullie op elkaar rekenen! Ik gun je van harte dat je in december kunt genieten van een glaasje voor de houtkachel.
Iee pittig seg! Het zal wel snel december zijn denk ik. Ik wens jullie veel geduld toe 😉
Wij zitten in precies hetzelfde schuitje en ik vind het zeer ingewikkeld allemaal. De chaos zorgt voor nog meer chaos en de onrust bij mijn vriend en mij zorgt voor onrust bij de kinderen. Maar het komt goed, misschien duurt het even maar uiteindelijk kunnen we erop terug kijken en om ons heen kijken in een nieuw fijn huis. Althans, dat houd ik mezelf voor 😉 Succes!