Pompoensoep uit eigen tuin

Toen wij dit huis kochten, bestond de voortuin uit coniferen, bamboe en grind. We hadden weinig inkijk, dat was een pluspunt, maar door de enorme conifeer was het ook heel erg donker in huis. Bovendien koester ik een ongefundeerde haat tegen zowel grind als bamboe, dus we besloten al snel dat alles er gewoon uit moest.

Een klus waar in de voorgaande dertig jaar nog niemand zin in had gehad, maar op een mooie vrijdag in maart kwam er een man met een kettingzaag die binnen een half uur de coniferen omgezaagd had. Een paar dagen later kwam er een jongen met een graafmachine die na een ochtendje scheppen alle wortels, het grind én de bamboe in een container had liggen. Dat viel dus eigenlijk alles mee. Ook qua kosten, want we hadden beide mannen via Marktplaats gevonden en dat scheelde heel veel geld ten opzichte van een hoveniersbedrijf.

Van lege vlakte naar moestuin

Voor mij lag een lege vlakte: mijn pluk- en moestuin in wording. Meer daarover lees je in mijn blog van afgelopen juni. Inmiddels zijn we twee kurkdroge maanden verder, waarin de tuin het best pittig gehad heeft. Veel groenten en kruiden zijn doorgeschoten en waren niet echt meer eetbaar, sommige planten gingen gewoon dood (observatie: dat was in het deel waar ik niet met compost in de weer ben geweest, dus de bodem was daar droger en minder voedingsrijk) en anderen gingen in een soort sluimertoestand.

Grappig genoeg hadden de tomaten én de pompoen daar allebei geen last van. Ik heb een compleet tomatenbos waar ik meerdere keren per week een flinke soepkom cherrytomaten van kan plukken. En de pompoen slingert zich vrolijk door de tuin, met hier en daar een feloranje bal. Het zijn hokkaido-pompoenen, omdat ik die lekkerder vind om soep mee te maken. Het wordt wat fluweliger dan met een flespompoen.

Wat ook heel fijn is, is dat de pompoenen keurig na elkaar rijp worden. Twee weken terug plukte ik de eerste, om er soep van te maken voor de verjaardag van mijn wederhelft. Het was een joekel waar we met zijn tienen van gegeten hebben. Gister was het een druilerige zondag en nadat we zeiknat waren geregend in het bos, had ik zin in soep. En waarempel: er lag weer een perfect pompoentje naar me te glimmen in te tuin. Het klinkt een beetje weeïg, maar ik vind dat dus ultieme rijkdom, je eten uit de tuin halen.

Het maakt me ook bewuster van het hele proces dat voorafgaat aan een pompoen. Hoe we in maart voorzaaiden in kleine potjes, de groene sprietjes de grond uitkeken en de opgekomen plantjes voorzichtig verspeenden, toen ze twee paar bladeren hadden. Er volgde nog een heel proces van afharden, waarin ik me als een bezorgde babymoeder druk maakte over de temperatuur, de wind en mogelijke neerslag. Pas toen ze eenmaal in de volle grond stonden en goed aansloegen, kon ik rustig ademhalen. Die emotionele betrokkenheid ervaar ik toch minder bij een anonieme pompoen uit de supermarkt.

Maar goed, voor ik de neiging had sentimenteel te worden over mijn oranje nageslacht, was het etenstijd. De pompoen werd een soepje en samen met een olijvenstokbrood van de markt was dat een perfect zondagmaaltje.

Recept pompoensoep

1 pompoentje (hokkaido heeft mijn voorkeur, maar flespompoen is ook lekker)
3 zoete aardappels
1 winterwortel
1 ui
2 tenen knoflook
2 eetlepels kerrie
1 liter groentebouillon
Creme fraiche of kookroom
Garnering, zoals koriander, crispy chili oil en pompoenpitten

Schil de pompoen en haal de draderige binnenkant eruit. Snijd in blokjes. Schil de aardappels en de wortel en snijd ook in stukjes. Snipper de ui en hak de knoflook.

Verhit olijfolie in een soeppan, fruit de ui en knoflook even aan. Doe de pompoen, wortel en aardappel erin en bak een paar minuten mee. Strooi de kerrie erover en laat ook even meewarmen (op niet te hoog vuur, verbrande kerrie is bitter). Blus af met groentebouillon, breng aan de kook en laat een kwartiertje koken. Pureer en maak af met creme fraiche of kookroom.

Schep in kommen of diepe borden en garneer met verse koriander, crispy chili en wat geroosterde pompoenpitjes, als je die hebt. Eet smakelijk!