Op de Funda-foto’s van ons huis stond in de tuin een klein pizza-oventje. Een makelaarszet om het wat wonderlijk gefabriceerde werkbankje achterin de tuin als buitenkeuken te verkopen. En de vorige bewoners namen hun oventje natuurlijk mee, waardoor we uiteindelijk gewoon een werkbankje achterin de tuin hadden. Maar deze zomer kwam er verandering in: ik kocht een klein pizzaoventje op gas bij de Lidl en kan nu trots zeggen dat ik alsnog eigenaar ben van een heuse buitenkeuken. En van een nieuwe hobby, want ik ben druk bezig om de kunst van het pizzabakken onder de knie te krijgen.
Kijk, buitenkeuken!
Dat had wat voeten in aarde, want de enige gasfles die ik had, was zo’n blauwe van Campingaz. En de gasdrukregelaar die bij de oven zat, paste daar niet op. Dus moest ik eerst een nieuwe gasdrukregelaar erop zetten, maar toen ik eenmaal de goede had gevonden, bleek het gelukkig niet zo lastig. De gasslang eerst in goed heet water soepel maken, daarna over de slangpilaar schuiven en het klemmetje vastschroeven. Nu kunnen we de Campingaz gewoon wisselen tussen de vouwwagen en de pizzaoven, net zo makkelijk.
Zelf pizzadeeg maken
Waar ik ook achterkwam: zelf pizzadeeg maken is niet moeilijk, maar je moet er wel even de tijd voor nemen. Ik maak het helemaal zelf en dat levert een heerlijk deeg op, maar het vraagt ook twee keer een uur rijstijd. Het is het wel waard, want gisteren gebruikte ik uit tijdnood een zak mix voor pizzadeeg van Albert Heijn en dat is lang niet zo lekker. Kortom: begin op tijd aan je deeg.
- 300 gram lauw water
- 1 eetlepel suiker
- 1 zakje gedroogde gist (7 gram)
- 500 gram 00-bloem (ik gebruik de Il Molino pizzabloem van Albert Heijn)
- 25 gram olijfolie
- 12 gram zout
Pizzadeeg maken is eigenlijk heel eenvoudig: gist en suiker even laten oplossen in het lauwe water. Als het schuimt bloem en olie erbij, keukenmachine aan, laten kneden, zout erbij, nog even langer laten kneden en laten rijzen. Na ongeveer een uur (of tot het verdubbeld is in hoeveelheid) in 6 ballen verdelen en die ook nog eens drie kwartier laten rijzen. Maar ik gebruik dit recept van Eef kookt zo en zij legt het hier allemaal veel beter uit, dus kijk vooral even daar voor alle ins en outs!
Ik kneed het deeg ongeveer 10 minuten in de keukenmachine met deeghaak op relatief lage snelheid, tot het elastisch aanvoelt en ongeveer zo plakkerig is als een post-it (dat las ik ergens online en vind ik een uitstekend handvat).
Pizza’s maken in de pizzaoven
En dan kan het feest beginnen! De steen onderin de pizzaoven moet goed warm zijn, dus steken we ongeveer een kwartiertje voor we aan de slag willen de oven aan en laten hem op de hoogste stand voorverwarmen tot ongeveer 350 graden. Ondertussen kun je zelf mooi de eerste pizza beleggen.
Daarvoor strooi ik eerst een beetje semolina (maismeel) op de pizzaschep, zodat het deeg niet blijft plakken en soepel de oven inschuift. Dan pak ik een bolletje deeg en druk dat met mijn vingers tot een min of meer ronde bodem. Ik heb me laten vertellen dat een deegroller een absolute no go is, dus ik stretch en draai tot het een mooie dunne pizzabodem is. De truc bij zo’n klein pizza-oventje blijkt vooral om ze niet te groot te maken, want dan liggen ze te dicht bij de randen van de steen en die vliegen dan gewoon in de fik. Vandaar dat ik de hoeveelheid deeg voor 4 pizza’s in zessen deel, dan blijven het mooie kleine pizza’s.
Als topping hou ik het simpel: een lepel pizzasaus (van Mutti, uit blik) en mozzarella (niet de allergoedkoopste, die blijft zo nattig) is al lekker, vooral als je er dan na het bakken een beetje verse basilium en olijfolie overheen strooit. Maar we experimenteren ook met tomaatjes (uit eigen tuin), olijven, de Spaanse worst van de Vegetarische Slager, ansjovis en voorgebakken plakjes courgette. De pizza is binnen een paar minuten klaar, dus kies vooral ingrediënten die niet te lang hoeven te garen, of bak die even voor. Maar simpel is echt het lekkerst.
En dan kan ‘ie de oven in. Dat doe je door de schep in de oven te steken en die met een kort ‘rukje’ terug te trekken. Met wat oefening vliegt je pizza dan zo de oven in. Ik hou ‘m goed in de gaten, want zodra de achterste rand donker wordt, haal ik de pizza er weer uit, draai hem een kwartslag (met behulp van een spatel, zo behendig ben ik nou ook weer niet met die schep) en schuif hem er weer in. Dat herhaal ik een paar keer en na een minuut of 4 is de pizza meestal klaar.
De aandachtspunten
- Koop een pizzaschep bij je oven, ik zou niet weten hoe je je pizza anders in de oven krijgt
- Gebruik genoeg semolina op de pizzaschep, dan zwiep de pizza zo de oven in
- Verwarm de steen goed voor en zet de oven daarna lager. De steen gaart het deeg als het ware en als je de vlammen hoog laat staan krijg je fik 😉
- Leg de pizza niet te ver naar achter in de oven, zodat de achterste korst niet zwart wordt (en mocht dat wel zo zijn, snijd hem er dan vooral af, want verbrand eten is echt heel ongezond)
Het is natuurlijk bij lange na geen professionele pizzaoven, maar voor een klein gasoventje zijn wij echt heel blij met deze aanwinst. En hoe vaker ik het oefen, hoe makkelijker het wordt om fatsoenlijke pizza’s te maken. Gelukkig ben ik gezegend met een gezin dat zich graag opoffert als proefkonijnen.